Nagłówki

Interpelacja w sprawie poważnych niejasności w przepisach o opodatkowaniu działalności ubezpieczeniowej, skutkujących niekorzystnymi dla ubezpieczonych zasadami likwidacji przez towarzystwa ubezpieczeniowe tzw. całkowitych szkód komunikacyjnych

   Szanowny Panie Ministrze! Działalność ubezpieczeniowa i wszystkie związane z nią czynności, zgodnie z obowiązującymi przepisami, objęte są zerową stawką podatku VAT. W przypadku ubezpieczeń komunikacyjnych do takowej działalności powinno zaliczać się również likwidację szkód komunikacyjnych.    Do 2000 roku powszechną praktyką w przypadku szkód całkowitych, czyli takich, przy których naprawa pojazdu była nieopłacalna, było przejmowanie przez ubezpieczycieli rozbitego pojazdu oraz wypłacanie poszkodowanym równowartości pojazdu przed uszkodzeniem. Ubezpieczyciel następnie sprzedawał wrak na przetargu, nie naliczając VAT-u od tej transakcji, przyjmując, że dzieje się to w ramach działalności ubezpieczeniowej.    Taki pogląd podzielały też do czasu organy skarbowe, jednakże w 2000 roku w przypadku PZU urząd skarbowy zmienił swe stanowisko, żądając zapłaty w sumie 17 mln złotych podatku wraz z odsetkami. Handel samochodami, bo tak też została zakwalifikowana przez urząd skarbowy sprzedaż na licytacjach przejmowanych od ubezpieczonych powypadkowych wraków, obłożony jest bowiem podstawową (czyli 22%) stawką VAT.    PZU odwołało się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale sprawę przegrało. Według sądu najważniejsza jest litera prawa, a nie interpretacje organów administracyjnych, które mogą się zmienić.    Zmiana stanowiska organów skarbowych odbiła się bardzo niekorzystnie na sytuacji ubezpieczonych. Spowodowała bowiem zaprzestanie przez wszystkich ubezpieczycieli przejmowania ˝szkód całkowitych˝. Obecnie poszkodowanym w ramach odszkodowania wypłacana jest tylko różnica między wartością auta przed uszkodzeniem a wartością pozostałości. Aby odzyskać całą sumę wartości ubezpieczenia, sami muszą szukać nabywcy, który zapłaci za wrak tyle, na ile oszacował go ubezpieczyciel. Niezwykle często dochodzi jednak do sytuacji, że ubezpieczony sam nie jest w stanie uzyskać za wrak szacowanej przez ubezpieczyciela sumy, a sprzedaż niektórych nietypowych czy rzadko spotykanych modeli jest wręcz niemożliwa. Taki stan rzeczy naraża na dodatkowe straty finansowe poszkodowanych ubezpieczonych.    Panie Ministrze, w związku z zaistniałą, opisaną wyżej, bardzo niekorzystną i uciążliwą dla ubezpieczonych sytuacją uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:    Dlaczego organy skarbowe zmieniły swoje stanowisko odnośnie do zaliczania do działalności ubezpieczeniowej prowadzonej przez towarzystwa ubezpieczeniowe sprzedaży przejętych w procesie likwidacji szkód komunikacyjnych powypadkowych pojazdów? Jakie przesłanki merytoryczne i formalnoprawne stały za tą decyzją?    Czy w związku z bardzo kłopotliwymi dla ubezpieczonych konsekwencjami, które są skutkiem obecnej interpretacji przepisów, nie uważa Pan za zasadną konieczności dokonania zmian w obowiązujących przepisach tak, aby sprzedaż przyjętych przez ubezpieczycieli w ramach likwidacji szkód całkowitych pojazdów wyraźnie i jednoznacznie była zaliczana do opodatkowanej stawką zerową działalności ubezpieczeniowej? Jeśli tak, kiedy można spodziewać się odpowiedniej inicjatywy ustawodawczej?    Z poważaniem    Poseł Grzegorz Dolniak    Warszawa, dnia 25 listopada 2004 r.